Waldemar Siemiński, właściciel koszykarskiego Śląska Wrocław, kompromituje się na całej linii tak szybko, jak to tylko możliwe. Najpierw zażądał 300 zł od dziennikarzy za akredytacje. A podczas sobotniej inauguracji sezonu urządził żenujące show, które - mam nadzieję - nauczy go, że nie należy mieszać kibiców w wojnę klubu z mediami.

Tuż przed rozpoczęciem spotkania Śląska z Polpakiem Świecie Siemiński stanął pod koszem z mikrofonem i rozpoczął swoją przemowę, kreując się na męża opatrznościowego Śląska:

"Szanowni Państwo! Kiedy ponad rok temu przejmowałem Śląsk, przypomnę, że Śląsk był na ósmym miejscu w tabeli, z marną szansą awansu do play-offu. Dzisiaj rozpoczynamy sezon 2007/2008 z medalowego miejsca!"

Naturalnie, nie zamierzam kwestionować zasług, jakie poczynił prezes ASCO w celu uratowania Śląska. Należy jednak pamiętać, że ubiegłoroczny sukces, za jaki bez wątpienia można uznać trzecie miejsce w PLK, stał się przede wszystkim udziałem Andreja Urlepa. Oczywiście, to działania Siemińskiego doprowadziły do angażu Słoweńca, ale z sobotnich słów można wysnuć mylny wniosek, że to on sam zasiał zboże i zebrał plon. Gdzie były podziękowania dla trenera Urlepa, który z zespołu bez wielkich gwiazd zdołał zbudować jedną z głównych sił ligi?

Po chwili Siemiński próbował uzyskać wotum zaufania, pytając:

"Czy dobrze pracujemy?"

Zdecydowana większość kibiców odpowiedziała mu gromkim "nie". Właściciel Śląska zadał to pytanie jeszcze dwukrotnie, na co fani odpowiadali jeszcze bardziej przecząco. W dodatku zdemaskował się, gdy wypalił:

"To może po raz ostatni, żeby usłyszała również "Gazeta Wyborcza": Czy dobrze pracujemy?"

W meczu kończącym 13. kolejkę piłkarskiej II ligi, Śląsk Wrocław pokonał Polonię Warszawa 2:0. Spotkanie awizowane jako hit kolejki było zdecydowanie rozczarowujące pod względem poziomu gry. Gracze obydwu drużyn niejednokrotnie nie potrafili wymienić choćby dwóch celnych podań!

W pierwszej części gry kibice doczekali się jednej bramki. Na szarżę lewym skrzydłem i dośrodkowanie zdecydował się Krzysztof Ostrowski. Futbolówka trafiła do nieobstawionego Wojciecha Górskiego, który płaskim strzałem nie dał żadnych szans Radosławowi Majdanowi. Tym samym 35-letni pomocnik Śląska zrehabilitował się za niewykorzystany rzut karny w meczu Pucharu Polski z Wisłą Kraków.

Druga połowa przebiegała już wyraźnie pod dyktando wrocławian, którzy nastawili się na grę z kontry. Już 6 minut po przerwie powinno być 2:0, ale Benjamin Imeh przegrał pojedynek sam na sam z Majdanem, a dobitka Patryka Klofika do pustej bramki okazała się nieskuteczna - piłka poszybowała kilkanaście centymetrów nad poprzeczką. Ale co się odwlecze...

W 71 minucie doszło do ogromnego zamieszania w polu karnym. W końcu piłka trafiła na szesnasty metr do kapitana Śląska Dariusza Sztylki. Jego świetny strzał trafił w poprzeczkę. Do bezpańskiej futbolówki dopadł Klofik i umieścił ją tuż przy lewym słupku bramki "Czarnych Koszul". Po tym trafieniu podopieczni Waldemara Fornalika nie byli już w stanie odwrócić losów meczu, będąc w ostatecznym rozrachunku zespołem zdecydowanie słabszym. Wystarczy tylko wspomnieć, że goście oddali zaledwie jeden groźny strzał, lecz Radosław Janukiewcz zdołał przenieść piłkę nad poprzeczkę.

Nie po raz pierwszy i nie ostatni sędziowie będą bezzasadnie karać zawodników za próbę wymuszenia rzutu karnego. Przecież piłkarz może się przewrócić po przepychance z przeciwnikiem, lub po jego czystym wślizgu. Tymczasem niektórzy arbitrzy rozumują tak: "Jak nie ma jedenastki, a się przewrócisz, to ci wlepię żółtą kartkę.". Nie inaczej było wczoraj, kiedy to Grzegorz Stęchły zupełnie niesłusznie upomniał Benjamina Imeha ze Śląska oraz Macieja Tataja z Polonii.

Abstrahując od sędziowskich pomyłek, sytuacja na zapleczu Orange Ekstraklasy robi się niezwykle zagmatwana i zarazem interesująca. Różnica między pierwszym a szóstym zespołem to zaledwie sześć punktów. Dość niespodziewanie poczyna sobie Znicz Pruszków, który w ubiegły weekend pokonał Odrę Opole 2:0 i ma już na koncie 26 punktów. Liderem jest zaś gliwicki Piast, który jako pierwszy klub w tym sezonie pokonał beniaminka z Turka na jego stadionie. Czyżbyśmy doczekali się kolejnej drużyny z Górnego Śląska w I lidze?

Bardziej klarowna jest sytuacja na dole tabeli. Czternasty w tabeli Motor Lublin ma dość bezpieczną, siedmiopunktową przewagę nad najwyżej usytuowaną w strefie spadkowej Stalą Stalowa Wola. Widmo degradacji zagląda także w oczy Warty Poznań, Kmity Zabierzów i Pelikana Łowicz.

Ach, to były czasy! Koszykarski Śląsk Wrocław w latach 1998-2002 rządził i dzielił w polskiej lidze, zdobywając pięć razy pod rząd tytuł najlepszej drużyny w kraju. Rywalom musiały opadać szczęki po takich rzutach jak ten przez całe boisko Jacka Krzykały:

Nawet gdy po latach tłustych przyszły chude, gracze Śląska nie zapomnieli trafiać z nieprawdopodobnych pozycji:

Jednym z głównych architektów sukcesów wrocławian był rozgrywający Raimonds Miglinieks. Łotysz nie miał zbyt dobrego rzutu, nie biegał za szybko, ale jego kapitalne asysty do Joe McNaulla od razu pokochała publiczność w Hali Ludowej. Po tych podaniach zdezorientowani rywale nigdy nie wiedzieli przez moment, gdzie jest piłka, choć ta zawsze trafiała do popularnego "Józka". No, może nie zawsze:

Potem przyszła era równie genialnego jak Miglinieks Lynna Greera. Niestety, okres, w którym prym wiódł Amerykanin, pokrywa się z początkiem końca wielkiego Ślaska. Wrocławianie nie odzyskali utraconego w sezonie 2002/03 tytułu, przegrywając w finale AD 2004 z Prokomem Treflem Sopot. Od tego czasu na drużynę z Trójmiasta nie ma w naszej lidze mocnych.