Mieszkańcy Lubina mieli w ligowym sezonie 2006/07 ogromne powody do radości. Najpierw piłkarki ręczne z "miedziowego miasta" zdobyły brązowy medal Mistrzostw Polski. Tydzień temu wielki sukces osiągnęli szczypiorniści - po raz pierwszy w historii sięgnęli po złoto krajowych rozgrywek, wygrywając pasjonującą rywalizację z Wisłą Płock. Wczoraj przyszedł czas na futbolowych przedstawicieli klubu Zagłębie. Nie zawiedli oni rosnących oczekiwań kibiców - po 16 latach tytuł mistrzowski wraca na Dolny Śląsk.

W ubiegłą sobotę Czesław Michniewicz wybrał się na decydujący mecz finału ligi piłkarzy ręcznych Zagłębie Lubin-Wisła Płock. Na pytanie o powód swej wizyty odpowiedział: Przyszedłem popatrzyć, jak się robi mistrza. Dziś, kilkanaście godzin po meczu na Łazienkowskiej, można śmiało stwierdzić, że nauka w las nie poszła. Parafrazując Juliusza Cezara, Michniewicz przyszedł, zobaczył i... tydzień później sam zwyciężył!

Należy jednak pamiętać, iż podwaliny pod tegoroczny triumf Zagłębia zostały położone już w ubiegłym sezonie. Franciszek Smuda wydobył wtedy tonącą w ligowej szarzyźnie drużynę na szerokie wody zwycięstw i sukcesów. Ówczesny trener lubinian naprawił zaś przy okazji swoją nadszarpniętą reputację. Rezultaty osiągnięte przez "miedziowych" mogły być jeszcze okazalsze, gdyby nie kilka błędów Smudy z rundy wiosennej rozgrywek. Obecny szkoleniowiec Lecha uznał wtedy, że w Zagłębiu pierwszoligowy poziom prezentuje góra czternastu graczy. Nasuwa się jednak pytanie, dlaczego w przerwie zimowej "Franz" nie wzmocnił drużyny, skoro aż tak narzekał na brak pola manewru? Czy sprowadzony przez Smudę Ibrahim Sunday bardziej nadawał się na I ligę niż błyszczący obecnie Marcin Pietroń? W efekcie trochę błędnego rozumowania trenera, piłkarze Zagłębia nie wytrzymali kondycyjnie sezonu, przegrywając finał Pucharu Polski. Na szczęście, udało się obronić trzecie miejsce w lidze (z wielkim trudem), premiujące grą w Pucharze UEFA.

Zakończone wczoraj rozgrywki Orange Ekstraklasy nie zapowiadały się dla Zagłębia aż tak różowo i konia z rzędem temu, kto typował w sierpniu ubiegłego roku mistrzostwo dla tego klubu. Wprawdzie udało się zatrzymać główny trzon zespołu (Arboleda, Iwański, Łobodziński, Chałbiński), lecz do wzmocnionego po fuzji z Amicą Lecha powędrował trener Smuda. Edward Klejndinst, który został nowym coachem, nie gwarantował chyba od samego początku realizacji rosnących ambicji działaczy i kibiców. Wystarczyła kompromitująca porażka w Pucharze UEFA z Dynamem Mińsk i parę przeciętnych występów w lidze, aby miejsce byłego selekcjonera polskiej młodzieżówki zajął niechciany w Lechu (oj, lechici muszą sobie pluć w brodę...) Czesław Michniewicz.

To był punkt zwrotny w poczynaniach Zagłębia. Trenerski nos Smudy zastąpiony został nowatorskim podejściem do trenerki. Słynny stał się już laptop młodego szkoleniowca (37 lat), na którym tworzy symulacje wariantów taktycznych i ustawień zespołu. Lubinianie zaczęli grać ciekawy dla oka futbol, a polityka transferowa klubu stała się wyważona i rozsądna. Nie sprowadzano już zawodników na chybił trafił, o czym świadczy zatrudnienie Rui Miguela. No i przede wszystkim Michniewicz postawił na lubińską młodzież (pomimo posiadania szerokiej i wyrównanej kadry), o czym świadczą coraz częstsze występy Marcina Pietronia i Szymona Pawłowskiego.

Warto jeszcze pochwalić Roberta Pietryszyna, prezesa lubińskiego klubu, za sprawne zarządzanie klubem i uczynienie z niego prawdziwego przedsiębiorstwa. Szef Zagłębia nie zna się specjalnie na futbolu, nie wiadomo, czy byłby w stanie wymienić wszystkich graczy zespołu z imienia i nazwiska, ale z pewnością zmysłu do marketingu sportowego nie można mu odmówić. Pozbył się skostniałych działaczy à la Jerzy F. (były dyrektor klubu), dzięki czemu lubinianom dwa razy bliżej do europejskich standardów niż przed rokiem.

Jaka przyszłość rysuje się przed Zagłębiem? Czesław Michniewicz uzależnia pozostanie w klubie od znacznych wzmocnień personalnych składu, które tak prężny sponsor jak KGHM powinien bez trudu zagwarantować. Wciąż nierozwiązana pozostaje kwestia modernizacji stadionu, na którym Mistrzom Polski grać wręcz nie przystoi

Nie wiadomo także, jakie decyzje podejmie Wydział Dyscypliny PZPN w sprawie zespołu, który - co jest chyba bezsporne - kupił sobie awans do I ligi w sezonie 2003/04. Niewiadomych jest zatem mnóstwo - oby zostały one jak najszybciej rozwiązane. W przeciwnym wypadku lubinianie mogą zapomnieć o podboju Ligi Mistrzów oraz o podjęciu walki w obronie tytułu najlepszej drużyny w kraju.